دینگوها بر طبق تحقیقات بین المللی، سگ های وحشی استرالیایی- از نسل سگ های اهلی آسیایی هستند نه گرگ ها. احتمالا همه آنها از جد آبستنی بوجود آمده اند که در حدود ۵۰۰ سال قبل با کشتی به استرالیا وارد شده است و در طول زمان، دوباره سگ های دینگو خوی وحشی خود را بازیافتند، هر چند که برخی از مردم بومی استرالیا موسوم به «آبواوریجینال ها» این سگ ها را به عنوان حیوانات دست آموز در کنار خود نگاه می داشتند.

دینگو یک حیوان وحشی است که توسط انسانها حدود ۴٫۰۰۰ سال پیش به استرالیا برده شد. براین باور است که دینگو جد تمامی نژادهی سگ می‌باشد (حدود ۶۰۰ نژاد سگ). سگها و انسانها قبل از اینکه استرالیا از خشکی جدا و توسط آب احاطه شود به آنجا مهاجرت کردند. کاپیتان ویلیام دامفیر، کسی بود که راجع به سگهای وحشی در سال ۱۶۹۹ نوشت، اولین نوشته رسمی راجع به دینگو. دینگوها دراصل توسط چند گروه بومی استرالیایی برای رفع مشکل غذا در مواقع ضروری نگهداری می‌شدند. دینگو دوباره وحشی شد و به حیاط وحش بازگشت. انجمن تربیت سگ در استرالیا واقع در جنوب ویلز، بسیاری دینگو را پرورش و تربیت کرده‌اند. این سگها تقریباً دوباره آسان اهلی می‌شوند اگر از تولگی با انسانها بزرگ شوند. در بسیار از مناطق استرالیا این نژاد هنوز بعنوان یک حیوان موذی شناخته شده و بطور قانونی نمی‌شود از آن بعنوان یک حیوان خانگی نگهداری کرد. دولت فدرال این سگ را بعنوان حیوان وحشی رده بندی کرده‌است و نمی‌توان آنرا صادر کرد بجز برای باغ وحش‌ها. دینگوها در خارج از استرالیا بسیار کمیاب می‌باشند.


  وزن در نرها و ماده‌ها: ۳۲-۲۳ ک.گ ارتفاع در نرها و ماده‌ها: ۵۸٫۵-۴۸ س.م

دینگو می‌تواند بیش از ۲۰ سال زندگی کند.

دینگو نژادی است که تا به حال هرگز کاملاً اهلی نشده و تقریباً هرگز بعنوان یک همدم نگهداری نشده‌است. دینگوهای آموزش ندیده برای کودکان مناسب نمی‌باشند و به آسانی رام نمی‌شوند. بهترین راه برای رام کردن آنها مهربانی، بردباری و استواری است. دینگوها را فقط در زمانی می‌توان بعنوان حیوان خانگی نگهداری کرد که از تولگی، قبل از ۶ هفتگی آنها را به منزل ببرید. در این سن کم آنها را می‌توان اهلی کرد، اما از ۱۰ هفتگی به بعد آنها را نباید برای نگهداری قبول کرد. اگر آنها را بخوبی آموزش دهند و مواظب کنند، دینگو می‌تواند یک حیوان خانگی خوب و تکی شود. دینگو دارای ویژگیهای غیر عادی می‌باشد. بهترین بالارونده درخت و بعضی اوقات کناره گیر، اما این ویژگیها، جالب توجه‌است و همانند نزدیک‌ترین خانواده خود New Guinea Singing Dog و Finnish Spitz می‌باشد. چیدمان دندانها و کوتاهی آرواره وجه تمایز آنها با اجدادشان می‌باشد (گرگ هندی). همچنین مانند گرگ، دینگو ماده فقط یکبار در سال تولید مثل می‌کند. بر خلاف سگهای دیگردینگو برای زندگی کردن یک همدم برای خودش انتخاب می‌کند، برخی اوقات بخاطر از دست دادن شریکش از غصه خوردن بیش از حد می‌میرد. اغلب توله‌های آنها در حفره درختان یافت می‌شوند، بطور کل از تمامی اطراف و بخاطر وجود مانع در جلوی آن محافظت می‌شوند. با این حال برخی اوقات توله‌ها شکار مارها می‌شوند. آنها دارای غریزه بسیار قوی هستند و در گروه زندگی می‌کنند. این گروه‌ها بر حسب عادت در شب شکار می‌کنند. آنها کارهایشان را بی صدا انجام می‌دهند و پارس کردن را زمانی یاد می‌گیرند که با دیگر نژادهای سگ در ارتباط باشند. آنها با جیغ زدن و زوزه کشیدن با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. آب یک نوع مانع برای دینگوها است و اکثر آنها فقط در آب راه می‌روند، شنا نمی‌کنند. دینگوهای وحشی از انسانها می‌ترسند و به حیاط وحش باز می‌گردند. برای زنده ماندن در بیابان آنها خود را به ناخوشی و به دروغ خود را به مردن می‌زنند. دینگوها بندرت از خود پرخاشگری نشان می‌دهند. زمان پرورش آنها بین ماههای خرداد و تیر رخ می‌دهد. امروزه توله‌های دینگو فقط دراسترالیا موجود می‌باشند و برای صادر کردن نمی‌باشند. 

   + Jelveh Kia - ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱۸