یکی از بزرگترین کروکودیلهای استرالیا که توسط مزرعه داران به ضرب دهها گلوله کشته شد.
رعب و وحشت زیادی بین اهالی بومی بر اثر دیدن این کروکودیل پدید آمد

   + Jelveh Kia - ۳:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱۸

کروکودیل

 
تاریخچه پرورش کروکودیل در استرالیا

در سرتاسر دنیا، 23 گونه کروکودیل زندگی می کنند، که دو گونه از آنها در استرالیا یافت می شود: کروکودیل آب شور (Crocodylus porosus) و کروکودیل آب شیرین یا جانستون (Crocodylus johnstoni). کروکودیل آب شور در دهانه پوشیده از درخت حرا رودخانه ها در امتداد خط ساحلی شمال استرالیا یافت می شود . حوزه زندگی این جانور تا بیشتر سواحل شمالی رودخانه ها و باتلاق ها نیز کشیده شده است. کروکودیل آب شیرین اکثراً در رودخانه های شمال استرالیا زندگی می کند.

 

کروکودیل آبهای شور:

کروکودیل آب شور

تجارت پوست کروکودیل در استرالیا بعد از جنگ جهانی دوم گسترش غم انگیزی یافت. شکار کروکودیل در اواخر دهه 1940 تا اواسط دهه 1960 در اوج خود بود. در خلال این مدت، حفاظت از محیط زیست و حیات وحش هرگز موضوع نگران کننده و جدی برای مقامات ، مردم و صاحبان زمین نبود. کروکودیل ها حیوانات موذی و مزاحم محسوب می شدند و برای صاحبان زمین و مزارع ارزشی نداشتند. اهمیت حفظ جمعیت کروکودیل ها برای مردم روشن نبود. بعلاوه، کروکودیل ها غالباً در نواحی زندگی می کردند که برای اکثریت مردم قابل دسترس بود؛ بدین معنا که هرکسی می توانست اسلحه دست بگیرد و کروکودیل ها را نشانه بگیرد. در این میان، بر روی تأثیر منفی جمعیتی کروکودیل ها نظارتی در کار نبود و هیچ برنامه مدیریتی برای حفظ زیستگاه این گونه در معرض انقراض وجود نداشت.

در اواخر دهه 1960، مقامات محیط زیست استرالیا دریافتند که شکار بی رویه کروکودیل آب شور باعث کاهش چشمگیر جمعیت آنان شده است، تا حدی که خود صنعت پرورش کروکودیل هم در ورطه ی ورشکستگی است. با تلاش ها و پیگیری های طرفداران محیط زیست و خود شکارچیان، کروکودیل ها از طرف دولت تحت قانون حفاظت کامل درآمدند.

کروکودیل آب شیرین در سال 1962 در غرب استرالیا، در سال 1964 در مناطق شمالی و در سال 1974 در کوئینزلند حفاظت شده اعلام گردید. کروکودیل آب شور هم در سال 1970 در غرب استرالیا، در سال 1971 در مناطق شمالی و در سال 1974 در کوئینزلند گونه تحت حفاظت قلمداد گردید.

 

کروکودیل آبهای شیرین:

کروکودیل آب شیرین استرالیایی

پرورش کروکودیل در سال 1972 طی اقدامی توسط دولت مرکزی در منطقه بومیان استرالیا در امتداد رودخانه ادوارد در شمال کوئینزلند آغاز شد. هدف از این پروژه ایجاد اشتغال برای بومیان نواحی دورافتاده استرالیا بود و هرکسی که کروکودیل های کوچک آب شور را، که در آن زمان در کوئینزلند تحت حفاظت نبودند، شکار می کرد، مبلغی به او پرداخت می شد. در مقام ایجاد اشتغال، این طرح موفق عمل کرد. با این وجود، طی مدتی که این طرح تحت نظارت دولت به کار خود ادامه می داد، از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه نبود. هم اکنون این طرح تحت مدیریتی صحیح و شایسته، بعنوان صنعتی مستقل و بخشی مجزا به کار خود ادامه می دهد.

در مناطق شمالی استرالیا، گله داری کروکودیل در سال 1983 آغاز شد. گله داری کروکودیل بدان معنا که تخم های کروکودیل از طبیعت جمع آوری شده، داخل مزارعی تحت نظارت افراد متخصص مراقبت و پرورش می یابند. جمع آوری تخم ها تنها با اخذ مجوز از مرجع رسمی امکانپذیر است و در این میان حق و حقوق صاحبان زمین نیز حفظ می شود. آزمایش ها و نظارت هایی که در سال های 1984 تا 1989 بر روی گله داری کروکودیل انجام شد، مؤید این مطلب است که جمع آوری تخم ها هیچ لطمه ای به جمعیت وحشی کروکودیل های استرالیا وارد نکرده است. از اینرو، اهمیت این روش حفظ و نگهداری کروکودیل دوچندان شده است و به صنعتی صادراتی و دارای ارزش تجاری بدل گشته است.

 

مزارع پرورش کروکودیل در استرالیا:

 

مزارع کروکودیل استرالیا

در سال 1991، تعداد چهارده مزرعه پرورش کروکودیل در استرالیا فعالیت می کردند که در مجموع از 30.000 کروکودیل آب شور و 19.000 کروکودیل آب شیرین نگهداری می کردند. در سال های 1989 تا 1990، ارزش تجاری صنعت پرورش کروکودیل در حدود یک و نیم میلیون دلار تخمین زده شد. در سال 1997، هفده مزرعه پرورش کروکودیل (7 عدد در کوئینزلند، 8 عدد در مناطق شمالی و 2 عدد در غرب استرالیا) با داشتن مجوز رسمی فعالیت می کردند که در مجموع حدود 50.000 کروکودیل را در مزارع خود جای داده بودند. در سال 1998، ارزش تجاری این صنعت در فروش گوشت و پوست حیوان به ارزش تقریبی سه میلیون دلار در سال رسید. در سطح جهانی در همان سال، ارزش تجاری این صنعت به حدود 200 میلیون دلار در سال افزایش یافت. در استرالیا، صنعت گردشگری نیز در کنار پرورش کروکودیل برای صاحبان مزارع منبع درآمد است که البته سود اقتصادی آن چندان چشمگیر نیست.

 

مصرف گوشت تمساح:

در بعضی کشورها مانند آمریکا ،استرالیا، چین ، ژاپن ، تایلند و افریقای جنوبی و همچنین کوبا از گوشت تمساح به عنوان غذا استفاده می شود. گوشت تمساح سفید رنگ است و مواد غذایی آن به طور مطلوبی با گوشت‌های سنتی قابل مقایسه است البته میزان کلسترول آن نسبت به گوشتهای دیگر بسیار کمتر است. گوشت تمساح ترد است .

کروکودیل ها اسم خود را از یونانیان گرفته‌اند که آنها را در رودخانه نیل مشاهده کرده‌اند. یونانی‌ها آنها را کروکودیلوس نامیدند، یک کلمه ترکیبی کروک که به معنی سنگ‌های کناره رودها و دریلوس که به معنی "کرم" است. یونانیها این حیوانات را " کرمهای سنگ" نامیدند، چون کروکودیل‌ها بر روی سنگهای کناره‌های رودخانه‌ها در آفتاب دراز می‌کشند.

بچه تمساح‌ها کروموزومهای جنسی ندارد و برخلاف انسان جنسیت این حیوان بطور ژنتیکی تعیین نمی‌شود. جنسیت با درجه حرارت تعیین می‌شود که نرها در حدود 31.6 درجه سانتیگراد و ماده‌ها در درجه حرارت کمی پایین تر یا بالاتری بوجود می‌آیند. دوره متوسط خوابیدن بر روی تخمها در حدود 80 روز است و آن همچنین بستگی به درجه حرارت محیط دارد.

   + Jelveh Kia - ۳:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱۸

 

                                              دینگوها بر طبق تحقیقات بین المللی، سگ های وحشی استرالیایی- از نسل سگ های اهلی آسیایی هستند نه گرگ ها. احتمالا همه آنها از جد آبستنی بوجود آمده اند که در حدود ۵۰۰ سال قبل با کشتی به استرالیا وارد شده است و در طول زمان، دوباره سگ های دینگو خوی وحشی خود را بازیافتند، هر چند که برخی از مردم بومی استرالیا موسوم به «آبواوریجینال ها» این سگ ها را به عنوان حیوانات دست آموز در کنار خود نگاه می داشتند.

دینگو یک حیوان وحشی است که توسط انسانها حدود ۴٫۰۰۰ سال پیش به استرالیا برده شد. براین باور است که دینگو جد تمامی نژادهی سگ می‌باشد (حدود ۶۰۰ نژاد سگ). سگها و انسانها قبل از اینکه استرالیا از خشکی جدا و توسط آب احاطه شود به آنجا مهاجرت کردند. کاپیتان ویلیام دامفیر، کسی بود که راجع به سگهای وحشی در سال ۱۶۹۹ نوشت، اولین نوشته رسمی راجع به دینگو. دینگوها دراصل توسط چند گروه بومی استرالیایی برای رفع مشکل غذا در مواقع ضروری نگهداری می‌شدند. دینگو دوباره وحشی شد و به حیاط وحش بازگشت. انجمن تربیت سگ در استرالیا واقع در جنوب ویلز، بسیاری دینگو را پرورش و تربیت کرده‌اند. این سگها تقریباً دوباره آسان اهلی می‌شوند اگر از تولگی با انسانها بزرگ شوند. در بسیار از مناطق استرالیا این نژاد هنوز بعنوان یک حیوان موذی شناخته شده و بطور قانونی نمی‌شود از آن بعنوان یک حیوان خانگی نگهداری کرد. دولت فدرال این سگ را بعنوان حیوان وحشی رده بندی کرده‌است و نمی‌توان آنرا صادر کرد بجز برای باغ وحش‌ها. دینگوها در خارج از استرالیا بسیار کمیاب می‌باشند.


  وزن در نرها و ماده‌ها: ۳۲-۲۳ ک.گ ارتفاع در نرها و ماده‌ها: ۵۸٫۵-۴۸ س.م

دینگو می‌تواند بیش از ۲۰ سال زندگی کند.

دینگو نژادی است که تا به حال هرگز کاملاً اهلی نشده و تقریباً هرگز بعنوان یک همدم نگهداری نشده‌است. دینگوهای آموزش ندیده برای کودکان مناسب نمی‌باشند و به آسانی رام نمی‌شوند. بهترین راه برای رام کردن آنها مهربانی، بردباری و استواری است. دینگوها را فقط در زمانی می‌توان بعنوان حیوان خانگی نگهداری کرد که از تولگی، قبل از ۶ هفتگی آنها را به منزل ببرید. در این سن کم آنها را می‌توان اهلی کرد، اما از ۱۰ هفتگی به بعد آنها را نباید برای نگهداری قبول کرد. اگر آنها را بخوبی آموزش دهند و مواظب کنند، دینگو می‌تواند یک حیوان خانگی خوب و تکی شود. دینگو دارای ویژگیهای غیر عادی می‌باشد. بهترین بالارونده درخت و بعضی اوقات کناره گیر، اما این ویژگیها، جالب توجه‌است و همانند نزدیک‌ترین خانواده خود New Guinea Singing Dog و Finnish Spitz می‌باشد. چیدمان دندانها و کوتاهی آرواره وجه تمایز آنها با اجدادشان می‌باشد (گرگ هندی). همچنین مانند گرگ، دینگو ماده فقط یکبار در سال تولید مثل می‌کند. بر خلاف سگهای دیگردینگو برای زندگی کردن یک همدم برای خودش انتخاب می‌کند، برخی اوقات بخاطر از دست دادن شریکش از غصه خوردن بیش از حد می‌میرد. اغلب توله‌های آنها در حفره درختان یافت می‌شوند، بطور کل از تمامی اطراف و بخاطر وجود مانع در جلوی آن محافظت می‌شوند. با این حال برخی اوقات توله‌ها شکار مارها می‌شوند. آنها دارای غریزه بسیار قوی هستند و در گروه زندگی می‌کنند. این گروه‌ها بر حسب عادت در شب شکار می‌کنند. آنها کارهایشان را بی صدا انجام می‌دهند و پارس کردن را زمانی یاد می‌گیرند که با دیگر نژادهای سگ در ارتباط باشند. آنها با جیغ زدن و زوزه کشیدن با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. آب یک نوع مانع برای دینگوها است و اکثر آنها فقط در آب راه می‌روند، شنا نمی‌کنند. دینگوهای وحشی از انسانها می‌ترسند و به حیاط وحش باز می‌گردند. برای زنده ماندن در بیابان آنها خود را به ناخوشی و به دروغ خود را به مردن می‌زنند. دینگوها بندرت از خود پرخاشگری نشان می‌دهند. زمان پرورش آنها بین ماههای خرداد و تیر رخ می‌دهد. امروزه توله‌های دینگو فقط دراسترالیا موجود می‌باشند و برای صادر کردن نمی‌باشند. 

   + Jelveh Kia - ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱۸

پرچم استرالیا

پرچم کشور استرالیا ترکیبی از پرچم کشور پادشاهی بریتانیا (در سمت چپ بالا) و مدلی از پنج عدد ستاره هفت پر و یک عدد ستاره پنج پر، در سایر نقاط آن است. وجود پرچم بریتانیا نشان این است که استرالیا از لحاظ سیاسی وابسته به نظام سلطنتی مشروطه بریتانیاست.

 


 


نام این ستاره ها عباتست از:

آلفا-اپسیلون-دلتا-گاما-بتا و ستاره مخصوص کشورهای همسود که همه آنها بجز اپسیلون پنج پر، هفت پر هستند.

 


 

چیدمان این ستاره ها در واقع چیدنمان صور فلکی چلیپا (Southern Cross) میباشد که برخی از کشورهای جنوبی کره زمین از آن روی پرچم خود استفاده کرده اند.

5 ستاره  بر اساس 5 ایالتش(کوئیزلند.ویکتوریا.نیو ساوت ولز.تاسمانی.استرالیای غربی.استرالیای جنوبی) 5 ستاره دارد.استرالیا هم چنین دارای 2 فرمانداری(استرالیای شمالی.کانبرا) است که جزو ایالاتش محسوب نمی شود.

   + Jelveh Kia - ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱٦

 

ااین هم عکس گل دختره توی کشتی با منظره خانه اپرای سیدنی

   + Jelveh Kia - ۱٢:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱٥

نمای داخلی خانه اپرای سیدنی

مدت زیادی نگذشت که اوتزون فهمید، ایده وی در عین اینکه بسیار عالی است، عملی نیست. چرا که این آرشیتکت برای شروع کار برنامه ریزی کرده بود از بتون محکم 10 صدف بزرگ برای سقف بسازد ولی از آنجاییکه ارتفاع آنها بیش از 200 پا بود، صدف‌ها را می‌بایست با طاق‌های بسیار محکم تقویت کنند.

طراحی مجدد سقف باعث شد که سنگین‌ترین سقف در دنیا ساخته شود، وزن آن بدون در نظر گرفتن یک میلیون سفال که روی آن قرار می‌گرفت 26000 تن بود.

در سال 1966 اوتزون از استرالیا رفت و گروهی از مهندسان استرالیایی پروژه را ادامه دادند. مساحت داخل بنا چهار و نیم هکتار بود که باید یک سالن اپرا و باله، یک سالن کنسرت، یک سالن ضبط، یک سینما و رستوران های بزرگ و چندین دستشوئی را در خود جای دهد.

از لحاظ هنری، خانه اپرای سیدنی، یکی از مشهورترین اماکن دنیا برای اجرای هنرهای نمایشی است. البته فقط تعداد اندکی از بازدیدکنندگان با هدف دیدن نمایش به آنجا می‌روند، زیرا محیط اطراف آن فضایی سرشار از آرامش به ارمغان می‌آورد.

اپراهاوس شامل 5 سالن تئاتر، 5 سالن تمرین نمایش، 2 سالن اصلی، 4 رستوران، 6 بار و تعداد زیادی فروشگاه است. پوسته حلزونی شکل اپراهاوس با یک میلیون و ۵۶ هزار تکه سنگ‌گرانیت سوئدی ساختع شده است.

   + Jelveh Kia - ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱٥

خانه اپرای سیدنی

طراحی و ساخت این بنا در سال ۱۹۷۳ توسط معمار دانمارکی به نام یورن اوتزان به پایان رسید و توسط ملکه الیزابت دوم رونمایی شد.

یورن اتزان در سال ۲۰۰۳ به خاطر همین شاهکار خود برنده جایزه معماری پریتزکر شد. این جایزه برابر با جایزه نوبل در رشته معماری است.

این بنای کم نظیر، به صورت یکی از آثار تاریخی درآمده و در ژوئن سال ۲۰۰۷ نام آن در زمره آثار هنری ارزشمند در لیست بناهای تاریخی سازمان میراث فرهنگی جهانی ثبت شد.

این سالن عمارتی زیبا، بلند و صدف مانند است که روی پیش رفتگی‌ای در آب قرار گرفته و با بندر شهر سیدنی بسیار هماهنگی دارد.

این بنای باارزش 55 میلیون پوند هزینه داشته است. چون سالن اپرای سیدنی بزرگترین ساختمان مدرن در دنیا به حساب می‌آید.

طراحی این سالن با کشیدن طرح‌های ناهماهنگ آغاز شد، این طرح‌ها را جورن اوتزون اوریل دهه 1950 کشید. او در حالیکه به قصر السینور، محلی که فیلم «هاملت» در آنجا تهیه می شد، خیره شده بود به این ایده دســت یافت.

وی طرح‌های خود را زمانی ارائه داد که دولت نیو ولز جنوبی مســابقه‌ای بین‌المللی برای بهترین طرح به منظور ارائه پرستیژ فرهنگی برگزار کرد. او در این مسابقه پیروز شد و به استرالیا رفت تا کار خود را شروع کند. این کار سرانجام در مارس 1959 آغاز شد.

   + Jelveh Kia - ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱٥